Béla Tarr'ın sinema kariyerini noktaladığı iddia edilen 'The Turin Horse' (A torinói ló), 2011 yapımı, izleyiciyi derin bir varoluşsal yolculuğa davet eden bir başyapıttır. Film, filozof Friedrich Nietzsche'nin 1889'da Turin'de bir atı kırbaçlanmaktan koruması ve sonrasında yaşadığı zihinsel çöküşten esinlenerek, 'o attan sonra ne oldu?' sorusundan yola çıkar. Ancak, Nietzsche doğrudan ekranda yer almaz; onun eyleminin yankıları, kırsalda izole bir evde yaşayan yaşlı bir çiftçi (János Derzsi), kızı (Erika Bók) ve güçten düşmüş atları üzerinden anlatılır.

Siyah-beyaz görüntü yönetimi ve uzun, hipnotik plan sekanslarıyla Tarr, izleyiciyi karakterlerin monoton, acımasız gerçekliğine hapseder. Rüzgarın sürekli uğultusu, patates haşlama ritüelleri ve atın giderek zayıflayan durumu, varoluşun temel unsurlarını sorgulatır. Film, sadece bir atın ölümlülüğü değil, medeniyetin, umudun ve nihayetinde hayatın kendisinin yavaşça sönüşünü anlatır. Oyunculuklar minimalist ve güçlüdür; özellikle Derzsi'nin yüz ifadeleri, kelimelere dökülmeyen bir ıstırabı nakleder.

'The Turin Horse', geleneksel anlatı yapılarından uzak, bir meditasyon niteliğindedir. Yönetmen Béla Tarr ve ortak yazar László Krasznahorkai, seyirciyi sabır ve derin düşünceye davet eder. Bu film, sadece 'izlenmez', deneyimlenir. Yavaş sinemanın doruk noktalarından biri olan bu eser, hayatın anlamı, doğanın gücü ve insanın dayanma sınırları üzerine düşünmek isteyenler için vazgeçilmez bir Türkçe altyazılı seçenektir. Görsel bir şiir ve felsefi bir sorgulama olan bu film, sinema tarihinde iz bırakmıştır.