Guillermo del Toro'nun yönettiği 2001 yapımı The Devil's Backbone (El espinazo del diablo), geleneksel korku unsurlarını derin bir politik alegori ve dokunaklı bir dramla harmanlayan unutulmaz bir başyapıttır. Film, İspanyol İç Savaşı'nın kasıp kavurduğu bir dönemde, ıssız bir arazideki erkek yetimhanesine yerleştirilen 12 yaşındaki Carlos'un hikayesini anlatır. Carlos, babasını savaşta kaybetmiş, kendini bu yalnız ve kasvetli yapıda bulmuştur. Ancak yetimhanede, diğer çocukların 'Santi' adını verdiği, savaşta öldürüldüğü söylenen bir çocuğun hayaleti dolaşmaktadır. Carlos, bu hayaletin varlığını hisseder ve yetimhanenin yöneticileri ile acımasız bakıcı Jacinto'nun sakladığı kanlı sırları ortaya çıkarmaya başlar.

Del Toro, korkuyu sadece bir hayalet hikayesi olarak değil, savaşın travmasını, kaybı ve masumiyetin yok oluşunu sembolize eden bir araç olarak kullanır. 'Santi' hayaleti, savaşta kaybolan ve unutulan tüm çocukların, tüm masumların bir yansıması gibidir. Fernando Tielve, Carlos rolünde inandırıcı ve duygusal bir performans sergilerken, Eduardo Noriega'nın canlandırdığı kötü kalpli Jacinto karakteri, gerilimi ve tehdidi somutlaştırır. Marisa Paredes'in yetimhane müdiresi Carmen'i ise zor zamanlarda hayatta kalma mücadelesinin karmaşıklığını yansıtır.

The Devil's Backbone izlemek için birçok neden var. Bu film, sadece izleyiciyi ürpertmekle kalmaz, aynı zamanda tarihsel bir dönemi ve onun insanlar, özellikle de çocuklar üzerindeki yıkıcı etkilerini sorgulatır. Görsel estetiği, özellikle su dolu havuzda yüzen cenin imgesi ve havada asılı duran bomba gibi ikonik sahneleriyle akılda kalıcıdır. Del Toro'nun daha sonraki Pan'ın Labirenti filmi için de bir ön çalışma sayılabilecek bu film, peri masalı ile korkuyu, politik yorumla kişisel trajediyi birleştirmedeki ustalığını gösterir. İspanyol sinemasının en iyi korku/dram filmlerinden biri olan The Devil's Backbone, sıradan bir hayalet hikayesinin çok ötesine geçen, izleyiciyi hem düşündüren hem de duygusal anlamda sarsan bir deneyim sunuyor.