Pier Paolo Pasolini'nin 1975 yapımı 'Salò veya Sodom'un 120 Günü', sinema tarihinin en çok tartışılan ve en rahatsız edici filmlerinden biridir. Marquis de Sade'ın eserinden uyarlanan film, II. Dünya Savaşı'nın son günlerinde, İtalya'nın kukla faşist devleti Salò Cumhuriyeti'nde geçer. Dört güçlü adam - bir dük, bir başpiskopos, bir yargıç ve bir başkan - genç erkek ve kızları kaçırarak uzak bir malikaneye kapatır ve onlara 120 gün boyunca sistematik bir ahlaki ve fiziksel çöküş dayatır.

Film, faşizmi salt politik bir sistem olarak değil, iktidar, itaat, haz ve şiddet arasındaki çürümüş ilişkilerin bir alegorisi olarak ele alır. Pasolini, seyirciyi iktidar mekanizmalarının en vahşi tezahürleriyle yüzleşmeye zorlayarak, izleyiciyi edilgen bir konumdan aktif bir sorgulayıcıya dönüştürmeyi amaçlar. Oyunculuklar, kasıtlı olarak teatral ve soğuktur; bu, karakterlerin insanlıktan çıkmışlığını ve olayların gerçeküstü, ritüelistik doğasını vurgulamak içindir.

Pasolini'nin yönetmenliği, her karesiyle dikkatle kompoze edilmiş, estetik bir şiddet sunar. Şiddet çoğunlukla ekran dışında bırakılır veya uzak, mimari çerçeveler içinde sunulur, bu da yaşananları daha da rahatsız edici kılar. Film, izleyiciyi bir tüketim nesnesi olmaktan çıkarıp, gücün doğası ve toplumun baskıcı yapıları üzerine düşünmeye iter. 'Salò', kolay bir izlence değildir; seyirciyi sarsan, sorgulatan ve uzun süre akıldan çıkmayan bir deneyim sunar. İnsan doğasının karanlık köşelerine cesaretle bakan, görmezden gelinemeyecek güçlü bir sinema eseridir.