Luis Buñuel'in 1967 tarihli başyapıtı Belle de Jour, burjuva yaşamının sıkıcılığından kaçış arayan genç bir kadının, Séverine'in (Catherine Deneuve) içsel çatışmalarını ve yasak arzularını ele alıyor. Evli ve maddi açıdan rahat bir hayat süren Séverine, eşi Pierre'den (Jean Sorel) gizli olarak, hafta içi öğleden sonralarını lüks bir genelevde fahişelik yaparak geçirmeye başlar. Burada 'Belle de Jour' (Gündüz Güzeli) takma adını alır ve bu ikili kimlik, onun bastırılmış fantezileri ile toplumsal normlar arasındaki gerilimi derinlemesine yansıtır.

Catherine Deneuve'in soğuk ve mesafeli güzelliği ile içsel fırtınaları mükemmel bir şekilde aktardığı performansı sinema tarihine geçmiştir. Buñuel'in ustaca yönetimi, gerçeklik ile fantezi arasındaki çizgiyi belirsizleştirerek, izleyiciyi Séverine'in zihninin labirentlerinde bir yolculuğa çıkarır. Film, burjuva ahlakının ikiyüzlülüğü, cinsellik, arzu ve özgürlük arayışı gibi temaları, provokatif ancak incelikli bir dille işler.

Belle de Jour izlemek, sadece bir sinema klasiğini deneyimlemek değil, aynı zamanda insan psikolojisinin karanlık ve karmaşık köşelerine yapılan cesur bir yolculuğa tanıklık etmektir. Görsel estetiği, unutulmaz karakterleri ve düşündürücü anlatımıyla, hem sinemaseverler hem de psikolojik dram tutkunları için vazgeçilmez bir eserdir. Buñuel'in bu öncü çalışması, izleyiciye toplumun dayattığı roller ile bireyin içsel dünyası arasındaki uçurumu sorgulatır.